Dit gebeurde in Betanië, aan de overkant van de Jordaan, waar Johannes doopte.

De volgende dag zag hij Jezus naar zich toe komen, en hij zei: ‘Daar is het lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt. Hij is het over wie ik zei: “Na mij komt iemand die meer is dan ik, want Hij was er vóór mij.” Ook ik wist niet wie Hij was, maar ik kwam met water dopen opdat Hij aan Israël geopenbaard zou worden.’

En Johannes getuigde: ‘Ik heb de Geest als een duif uit de hemel zien neerdalen, en Hij bleef op Hem rusten. Nog wist ik niet wie Hij was…

Johannes 1:28-33a

Herkende je ’t woord van de titel binnen 0.1 seconde, zoals elk ander woord?
Ik niet.
Eerst schreef ik het als twee woorden, dan is ’t simpel.

Maar goeie kans dat je nu, net als ik, twee keer kijken moet.
De reden?
Vooral de rij klinkers – eyeo – is on-Nederlands, past niet bij het woordbeeld dat we gebruiken voor de supersnelle herkenning van wat we zien.
Dus: moeten we – al is ’t maar een moment – bewust nadenken voordat we begrijpen wat onze ogen ons voorschotelen…

Zo werkt dat bij mensen.
Al sta je er misschien zelden bij stil: routine, efficiëntie, voorspelbaarheid, enzovoort – het zijn allemaal dingen die het leven ontspannener en meer leefbaar maken.

We zien iets, horen iets, lezen iets – we stoppen ’t in één van onze hersenhokjes (leuk/fout, aardig/niet mijn bloedgroep, dom/slim, links/rechts) – en we kunnen weer verder!

Maar soms komen we iets – of iemand! – tegen en die past niet: daar hebben we geen hokje voor…

En dat – dat vinden we gemiddeld gesproken, niet aangenaam.
(Jawel: ook de zogenaamde avonturiers onder ons vinden dat – die hebben gewoon andere hokjes, maar ze hebben ze wel 😊)

Ik bedoel: Johannes de Doper was ook geen Jantje Doorsnee.
Niet echt.
Met z’n ouwe bliksem-uit-de-hemel profetenoutfit!

En z’n neefje Jezus – wel, die was ook apart, net als hij.
Oké, een beetje meer nog.
Maar apartheid zat blijkbaar in de familie – so, what’s new?

Anders gezegd – en nu weer met een scheef oog naar jou en mij: zelfs Jezus kan zo gewoon voor je worden, dat je geen twee keer meer kijkt, als Hij voor je neus staat.

Waar gaat geloven over?
Over Jezus, dûh!

Pas als God zelf alle voorspelbaarheid doorbreekt, gaan de ogen van Johannes open.

De Geest als een duif zien neerdalen – ja, dat past in geen enkel hokje.
Hij moet twee keer kijken naar die vertrouwde gestalte – en nog een keer…

En dan raken alle hokjes in de war.

Johannes stamelt, roept – maar ’t is eruit voordat-ie door heeft wat-ie zegt:

Kijk, mensen: het lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt!

Wat?

De Zoon van God!

Wat?!
Maar wat zie je dan?

Een mens als ieder ander.
Zo te zien.

Kind van Adam, en – dus? – kind van God.[1]

Net als ik.

Hmm…

[1] Lucas 3:23-38.

Vorig artikelDapper met Kerst (Kristus)
Volgend artikelWIE BEN IK?
Dick Noort
Predikant GKv Zuidhorn