Lezen Luc 2 :  36-38

36Er was daar ook een profetes, Hanna, de dochter van Fanuel, uit de stam Aser. Ze was hoogbejaard; vanaf haar huwbare leeftijd had ze zeven jaar met haar man geleefd, 37en ze was nu al vierentachtig jaar weduwe. Ze was altijd in de tempel, waar ze God dag en nacht diende met vasten en bidden. 38Op dat moment kwam ze naar hen toe, bracht hulde aan God en sprak over het kind met allen die uitzagen naar de bevrijding van Jeruzalem.

 

Wachten is een kunst die ik niet versta.
Ik heb er moeite mee om te wachten.
Vaak zie ik het als niet-efficiënt, onnodig en zinloos
Het liefst vul ik momenten dat ik moet wachten op met andere zaken.
Vaak is dat het kijken op m’n telefoon.
Appjes beantwoorden, e-mails bekijken, het nieuws volgen.
Of een spelletje doen.

Allemaal pogingen om het wachten zo aangenaam mogelijk te maken.
Want wachten vind ik saai.
En als ik om me heen kijk, ben ik niet de enige die dat vindt.
Bij de bushalte, op de bank en op straat.
Overal waar mensen even moeten wachten, pakken ze er iets bij om het wachten minder vervelend te maken.
Daarnaast past het helemaal bij onze cultuur om zo efficiënt mogelijk te zijn en zo min mogelijk tijd verloren te laten gaan.
Daarin kunnen we nog iets leren van andere culturen, waarin wachten normaler is en soms zelfs iets plezierigs is.
Ook kunnen we leren van Hanna, waarover de tekst van deze dag gaat.
Hanna die bleef wachten waarop ze hoopte!
Wat een voorbeeld van trouw.
Haar wachten wordt beloont.

Maar het moeilijke van wachten is dat je van tevoren niet weet of de beloning wacht.
Sterker nog: soms wacht je zelfs ergens op tegen beter weten in.
Een voorbeeld hiervan is de film ‘Des Hommes et des Dieux’: De mannen en God.
Over een groep monniken die wacht totdat hun vijand komt.
Een dramatisch en waargebeurd verhaal over wachten, hopen en geloof.
Wachten op je oordeel.
Hoe kun je dan volhouden?
Hoe kun je trouw blijven als je niet weet of het iets oplevert?

Hanna leert ons om niet te focussen op het wachten, maar om te focussen op je verlangen.
En omdat ze daar mee bezig was, dag in dag uit, werd het wachten een middel.
Een middel om zich volledig te richten op haar toekomst.
Om zich helemaal bezig te houden met alles wat maar te maken had met haar verlangen.
En God toonde zichzelf aan haar.

Laten we daarom onze momenten van wachten gebruiken om ons bezig te houden met onze verlangens.
En wie weet wat je dan van God ontdekt.
Ik neem me voor, het is daar tenslotte de tijd voor, om in het komende jaar de niet-efficiënte uren, de verloren stukjes te gebruiken om me te richten op wat ik nu echt belangrijk vind.
De bevrijding van deze wereld.

En jij? Hoe ga jij om met wachten?
Waar wacht jij op?

 

 

Vorig artikelIk beloof het!
Volgend artikelHet zal je kind maar wezen!